Afgelopen zondag was het eindelijk weer zover: we mochten weer op vioolkamp!
Voor sommige violistjes was het de allereerste keer, anderen hadden al veel edities meegemaakt. Maar we hadden er allemaal veel zin in!
We begonnen het kamp zoals elk jaar met een openingsconcert. Iedereen kreeg te horen wie zijn peter of meter dit jaar zou zijn, en we maakten kennis met de leraars: uit het verre Limburg kwamen Marjan en Ruth ons vervoegen, en ook Serge was weer van de partij voor Soundpainting.
’s Avonds werden naar eeuwenoude traditie de piñata’s bovengehaald en deskundig vermorzeld door de leerlingen. Met dank aan Bas konden we daarna weer genieten van een gezellig kampvuur met marshmellows. En dan zat dag 1 er al op!
Dag 2 begon met onze allereerste Kampdans. Hanne leidde zelfs de houterigste harken onder ons vlot en vloeiend door de choreografie! Zo waren we helemaal opgewarmd en klaar voor Tonalisation.
De rest van de dag speelden we viool, viool en nog eens viool, met af en toe een streepje Soundpainting.
Gelukkig zorgde Hulio dat ieders suikerspiegel op peil bleef.
’s Avonds moesten de leerlingen bewijzen dat ze konden samenwerken als een team: ze speelden Een Tegen Allen tegen de leraars en we zagen de leerlingen van hun mooiste kant:
Goed nieuws: de leerlingen slaagden in alle opdrachten en mogen daarom volgend jaar terug mee op kamp. OEF!
Dag 3 begon alweer met een oeroude traditie: een wandeling door het mooie Dikkele. Het weer was mooi, de gezichten waren blij, en ook voor vermoeide benen was er een oplossing.
De rest van de dag werd er weer hard gewerkt in groepslessen, individuele lessen én pianorepetities. Want ’s avonds was het tijd voor het eerste soloconcert. [Enge horrormuziek]
De leraars gaven het goeie voorbeeld, of daar deden ze tenminste toch hun best voor. Serge zorgde voor een spectaculair voorprogramma en trakteerde ons op een tapdans-act. De leraars toverden een Pirates Of The Carribean-medley uit het hoedje van Joke. En dan was het de beurt aan de leerlingen. Er was stress! Er waren twijfels! Maar iedereen zette zijn bestje beentje voor en het publiek was laaiend enthousiast.
De volgende dag huilden we tranen met tuiten want het kamp was bijna voorbij. Maar eerst nog even hard werken om een mooi slotconcert voor te bereiden.
Ook Greet zag dat het goed was. Na de repetitie volgde ons tweede soloconcert, deze keer in de kerk. Met veel dank aan Thijs speelde iedereen op zijn best!
En daarna kwamen de eerste ouders al aan, en was het tijd voor ons slotconcert. Filmpjes kunnen jullie hier binnenkort herbekijken.
Het was weer een fantastisch leuk kamp. Bedankt aan iedereen die erbij was, en hopelijk tot snel!
Met extra dank aan Julien voor de mooie foto’s!
Suzukischool Mechelen 